امام الحرمین جوینی یه دانشمند و فقیه بوده که از بزرگای زمان خودش و استاد خیلی ها، مثل ابوحامد غزالی(صاحب کیمیای سعادت) بوده.
یه روایتی ازش هست که قبل مرگ و توی حالت احتضار میگه:
" میمیرم و نمیدانم به چه چیز باور دارم. ای کاش مثل پیرزنان نیشابور میمردم که دست کم میدانند که به چه چیزی باور دارند. من هر حرفی را و هر اصلی را ده دلیل علیه آن و ده دلیل بر له آن دارم و در این میان نمیدانم حق کدام است و باطل کدام. "